Eindelijk! Verslag van vrijdag / zaterdag. SLOT

Geliefde ouders en andere belangstellenden,

De VRIJDAG    Het heeft even geduurd maar nu dan toch eindelijk het laatste deel van de weblog van de BrigBrigade versie 2011. En zoals al vaker is gezegd: een succesvolle versie. We verlieten u, terwijl we ter hoogte van Bern reden op weg naar onze bestemming van die dag. Maar wat een hectiek op die donderdagavond. En wat waren we blij toen Seline, ondersteund door Annelieke en PAL uit de auto stapte.  Na een korte nacht was het een enerverend begin van de dag, want de kamercontrole zou plaatsvinden. Iets zei ons al dat die ook dit jaar weinig problemen zou gaan opleveren. Hoezee, geen enkel probleem! De meidenslaapzaal leek met de vlaskam te zijn uitgevlooid; de vijf jongenskamers zagen er ook strak uit. Zelfs het bijna onbewoonbaar verklaarde 302 was weer herkenbaar zoals het was in eerdere staat. Toen kwam het moeilijkste moment: het afscheid nemen van het hotel, van de Zwitserse mensen, van de kamers, waarmee dan toch een band wordt opgebouwd. En natuurlijk van de sfeer die het hotel uitademt….  De Brigleiding had er zichtbaar toch wat meer moeite mee dan de Brigade zelf. Toch apart, de leiding hoopt er volgend jaar om deze tijd weer te verkeren! 

Onze eerste halte bevond zich in het Berner Oberland. Trummelbach is een gat gelijk, pak ‘em beet, het Randwijk van vijftien jaar geleden, bekend geworden door de inpandige watervallen in de rotspartij tegenover het dorpje.  Nadat Seline en Annelieke gedumpt waren op het terras van het restaurant ter plaatse, alwaar het goed toeven was, trok de rest via een obscuur liftje, werkend middels het principe van contragewicht, de berg in om getuige te zijn van een adembenemend spektakel. Het kolkende water baant zich hier al eeuwen door een bepaald patroon van kurkentrekkers, chicanes, haarspelden en flauwe bochten. Dit alles vergezeld van een ongelooflijk geluid. Dan nog te bedenken dat de hoeveelheid zeker 30 procent lager ligt dan anders. Sommige leerlingen waren al besmet met het door Von Egdomm verspreide verhaal dat er ooit een Japanner zijn gevallen Nikon-cameraatje was achterna gedoken. Na het waterige verhaal was het tijd voor indrukwekkende foto-shoots in de bebloemde velden van Trummelbach .  Gelukkig: ook daar hebben we de foto’s nog van.

Daarna was het tijd voor de afsluitende wandeling tussen Pfingstegg en Hotel Wetterhorn, idyllisch gelegen buiten Grindelwald. We ontkomen er toch niet aan om weer de loftrompet te steken over de brigade. Hoewel velen opzagen tegen deze wandeling, ondanks de belofte van de Brigadeleiding de tocht niet langer te laten duren dan anderhalf uur, werd de tocht zonder problemen aangevangen en ruim vijf kwartier later met een grote glimlach afgesloten. Niets nieuws onder de zon, zal de trouwe lezer dezer blog denken. Toch wel, want na een kwartier kwamen de eerste regendruppels, gevolgd door veel meer van da soort nattigheid, gelardeerd met enige fikse bliksemschichten en bijbehorend gerommel. Ondanks het riante formaat stortbui, mede gevoed door het vinden van een uitstekende schuilplek in de vorm van een failliet restaurant,  bleef de stemming opperbest. En zo kwam de brigade ongeveer zingend het natte bos uit, dit tot groot ongenoegen van Herr Von Egdomm, Sturmbahnfuhrer van Saas Grund, die hoopte dat de onaantastbare moraal van de Brigade nu eindelijk tot instorten was gekomen. Maar gelukkig, Von Egdomm bleef quasi beteuterd achter.

Na de overvloedige maaltijd (waarover later meer) werd de thuisreis aanvaard. Dat ging al na twee bochten bijna fout, want (naar men zegt) Dion Ploeg verspreidde zulk een lucht, een Fukushima Code Rood veroorzakend en chauffeur Peter dusdanig van zijn á propos brengend, dat er ternauwernood twee stevige bomen ontwekend worden. De wraak van Peter, tot dan toe foutloos gedurende de week, was hevig. Niets en niemand ontziend draaide hij de volumeknop van de stereo op standje levensgevaarlijk en zonder enig gevoel van wroeging liet hij de klanken van “Beertje Pippeloentje” en “Dikkertje Dap” op de nietsvermoedende Brigade neerdalen. De brigade liet grote flexibiliteit zien en vooral horen door luidkeels mee te brullen met de kidsklassiekers. Vooral de tekst “zwaai met je onderbroek”doet het ergste vermoeden, maar dat ging toch echt over het aandacht trekken van een voorbijvarend schip vanaf een eiland na een schipbreuk. En zeker niet over Ichthus-onwaardige taferelen! Kortom, de boel ging helemaal los. De nacht werd ingeluid met de vertoning van de ultieme Brig-uitluidfilm: Dumb and Dumber. En toen ineens waren we in Holland…zo snel leek het allemaal te gaan. In Veenendaal, ach, u was er zelf bij, was er emotioneel geen houden meer aan. De Brigade deed er van alles aan om de deuren gesloten te houden, maar de leiding  olv BrigBaasBert was onverbiddelijk: de deuren moesten open. Na noeste onderhandelingen met Heroïsche Hendrik en Brigveteraan Teunis Versteeg mochten de deuren open, onder voorwaarde dat heldin Seline door een erehaag naar buiten mocht gaan, waarvan u dan uiteindelijk getuige kon zijn.

Om vervolgens toch nog even naar de al dan niet vaste rubrieken te gaan:

Darmrampjes:  We gebruikten het diner dus in hotel Wetterhorn. Een hotel met een grote reputatie die dus tot over de Zwitserse grens bekend is. Men werkt volgens het principe ‘het hoeft niet eens echt lekker te zijn, as ut mar veul is’.  De brigade trof het: het was veul en het was lekker. De Brigade laafde zich aan een bloemkool-mosterdsoep, gelardeerd met de nodige peterselie.  Daarna een buitengewoon lekkere frisse salade die door de Sonja B-fans in de Brigade met gejuich werd ontvangen.  De hoofdmoot van de avond waren de vleesreepjes in een krachtige Zwitserse saus, waarna ijs met chocoTova het diner afsloot. Conclusie: op een enkeling na had iedereen de bordjes schoon en leeg. Neemt u dit mee in de aankomende tijd wanneer er meewarig gereageerd wordt op de kookkunsten van de voedselbereider des huizes.

Asje maar mooi weer hebt: Op dit moment is het weer in de Brigregio een stuk minder dan in de afgelopen dagen: hoezee dus, we hebben het getroffen in de Brigweek. Jammer dat onze eigen Piet Paul Asje de stortbui op de flanken van de Pfingstegg niet had genoemd. Dat scheelde nogal wat natte kleding in de bagage v an menig leerling.

Zo es’t en Nap snapt ‘t: In de slotaflevering van deze veelgelezen en veelgeprezen rubriek een gecombineerde aflevering.  De leiding constateert een toenemend besef, zelfs bij de Knabbel en Babbel van Brig: Zoest en Nap. Toen de leiding op het punt stond emotioneel afscheid te nemen van de echte Brigbazen Fux vroeg Zoest: ,,Moet u echt huilen op zulke momenten?”  moest de leiding bevestigend antwoorden. Nap snapte het meteen:  ,,Maar dat snap ik wel hoor. Er moet zoveel geregeld worden en er kan zo veel gebeuren in zo’n week…..”   Juist, zo es ’t en Nap snapt ‘t.

Charmeur van de week:  Nog niet voorgekomen in de afgelopen week, gewoon omdat het nog niet nodig was. Op de hectische donderdagavond raakte de Brigleiding echter helemaal van de leg door de manier van onderhandelen van vier meiden in het algemeen en Naomi van der Wurff in het bijzonder. Beurtelings schuin naar boven of beneden kijkend met laaiend vuur in de ogen en een verleidelijke glimlach om de lippen gaf zij ZUID en BBBert  toch echt het idee dat zij er volledig naast zaten met hun waarneming, hun reactie en  hun conclusie. Dat er eigenlijk niet eens onderhandeld hoefde te worden, want de leiding stond toch in zijn ongelijk.  Tip: ga nooit in debat met deze meid, knik slechts!

Opvoedingsprobleem ? Vraag het Oma Iloon!  Lieve en wijze Oma  Iloon, u die al zulke wijze adviezen heeft gegeven in de afgelopen week, ondanks u nog zo lage leeftijd:  Hoe denkt u over “Echte meisjes in de jungle”?    O, dat vind ik zo’n gezellig en humoristisch programma. Ik lag me slap om die meiden die helemaal niets van de wereld begrijpen. Dat is toch leuk om te zien. Onze Ichthusjeugd is zo gek nog niet. En om dat te doorzien, moet je zulke programma’s toch zien?

Wouter en de zijnen: We nemen afscheid van Wouter en de zijnen.  De opvallende schoentjes en vooral de peuken, we zullen ze missen. Die Wouter toch, één principe bleef staan: ,,nee Cornelia, ik rook echt niet voor zeven uur ’s morgens.”

Held: We hebben er al een aantal genoemd in de afgelopen week. Eigenlijk deden we daarmee de anderen tekort. Het was allemaal geweldig. We hebben ervan genoten.

En toen  was het klaar, het was over, gefinisht, basta, finito, schlüss….. De eerste verhalen zijn verteld, de eerste emotionele uitbarstingen zijn geluwd, de eerste heimweegevoelens doen nu hun intrede, de foto’s en de filmpjes zullen steeds weer opnieuw bekeken en geanalyseerd worden. Wees tot een rustpunt voor de BrigBrigade 2011. Accepteer de onverwachte nurksheid op uw belangstellende vragen, de plotseling opkomende tranen wanneer u pizza, polenta of Hackenbrat serveert, de lompe bergschoenen wanneer u slechts om een eenvoudige sabbathsreize vraagt en het onbegrip in de ogen wanneer u zegt dat de regen toch goed is voor de te droge grond…..

Schallend groetend,

BrigBaasBert Admiraal, Jurgen van Klingeren, Asje Palland en Pieter Zuidema.